Przejdź do głównej zawartości

Nie do końca o książkach - "Shadowhunters"

Jakoś szczególnie tego nie widać, bo raczej o tym nie wspominam tak nałogowo, jak bym mogła, ale teraz muszę!

Kiedy pierwszy raz usłyszałam o serii "Dary Anioła" tak na poważnie, to zaczęłam myśleć o tym, czy jej nie przeczytać przypadkiem. I zamówiłam pierwszy tom (który de facto brałam na dwa razy, bo początkowo mi się nie spodobał). I jakoś tak wyszło, że się autentycznie zakochałam! <3

Później oglądnęłam film i to akurat nie był mój najlepszy pomysł, bo niestety nie spełnił moich oczekiwań (choć to i tak zbyt łagodne stwierdzenie). Byłam wtedy tak zbulwersowana (ja i moi znajomi), że nawet wpadliśmy na "cudowny" pomysł nakręcenia swojej amatorskiej ekranizacji. Nie uważacie, że to przednia inicjatywa? Siódemka 17-latków obsadza cały film. I mam tu namyśli: aktorów, statystów, operatorów, kamerzystów, dźwiękowców, montażystów i dużo dużo innych. Ale co mam poradzić? Jestem mistrzynią wymyślania dziwnych rzeczy! W każdym razie, jak można się domyślać, nie doszło do realizacji.

Od tamtego czasu minęło około pół roku, do momentu, kiedy pewnego dnia nocowałam u mojej przyjaciółki - Weroniki. Nudziło nam się niemiłosiernie i postanowiłyśmy, że zrobimy coś śmiesznego. Wybrałyśmy więc oglądanie serialu "Shadowhunters", jako że wcześniej słyszałyśmy o nim same niepochlebne opinie. Seans pierwszego odcinka uznałyśmy za najzabawniejszą rzecz na świecie. Demony, które zamieniają się w kościotrupy, zanim zginą w Piekle, latający Nocni Łowcy, źle dobrana obsada, drewniana gra aktorska. Masa czynników złożyła się na naszą złą opinię o produkcji Netflix. Jednak zdecydowałyśmy się oglądać dalej. Doszłyśmy mniej więcej do 4 odcinka. Jakaś dziwna siła z zewnątrz kazała nam oglądać dalej i dalej i to faktycznie działało. W pewnym momencie serial zaczął nam się podobać na tyle, że po oglądnięciu 12 odcinku 1 sezonu (zorientowani będą wiedzieli o co chodzi) wręcz się w nim zakochałyśmy!

Ja rozumiem, wiem, mam 19 lat. jestem w wieku, w którym wymaga się ode mnie powagi, zainteresowania czymś poważnym - najlepiej medycyną czy polityką. Ale co mogę poradzić na to, że moje czarne i pokryte runami serce kocha świat Nocnych Łowców?!

Długo wstydziłam się swojej fascynacji tą serią. Osoby, z którymi mogłam się nią dzielić to wąskie grono najbardziej zaufanych przyjaciół. Jednak ostatnio coś przełamałam i zrobiłam rzecz, o której od dawna marzyłam. Poprosiłam koleżankę, aby zrobiła mi kilka zdjęć, podczas których miałam okazję wcielić się w rolę Nocnego Łowcy. I udało się! Zgodziła się bez najmniejszego problemu i realizacja sesji doszła do skutku, a jej efektami chciałabym się podzielić. Oto one:









To chyba moje ulubione zdjęcia z całej sesji. Dziękuję, Kaju za poświęcony czas i cierpliwość do mojej wybujałej wyobraźni ;*

Pozdrawiam
Nergo Rumba



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

"Gra" - Krystyna Kuhn

    Gdy tylko szczęśliwie dobrnęłam do końca "Gildii Magów", mogłam bezkarnie zabrać się za tym razem cieniutką książkę pt. "Gra" czyli tom I cyklu "Dolina" autorstwa Krystyny Kuhn. Lekturę tę kupiłam przez przypadek. Będąc na niezaplanowanych zakupach w Matrasie moją uwagę przykuł pokaźnych rozmiarów stół z książkami na promocji do -70%! Więc grzechem byłoby nie zaglądnąć a co dopiero oprzeć się kupieniu czegokolwiek. I właśnie w taki sposób po godzinie wypatrywania czegoś ciekawego znalazłam "Grę". Kosztowała mnie całe 6,50, co tym bardziej mnie ucieszyło.       Osobiście po przeczytaniu opisu założyłam z góry, że będzie to typowa opowieść o (i tutaj następuj skrót fabuły): Jest sobie typowa imprezowa, wyluzowana dziewczyna, która dodatkowo posiada wybitnie kujoński umysł. Pewnego dnia przyjeżdża do college'u Grace, położonego w pozornie pięknej i spokojnej dolinie. Przychodzi na imprezę, na której ktoś ginie i pociąga to za sob...

"Katastrofa" - Krystyna Kuhn

      Zupełne szaleństwo! Zamiast się uczyć więcej i więcej (bo przecież jestem w liceum nr. VII! trzeba się uczyć nawet, jeśli nie ma na co!) postanowiłam po zakończeniu "Jedz, módl się, kochaj",  przeczytać "Katastrofę" Krystyny Kuhn. Książka ta leżała u mnie na półce i wręcz słyszałam, jak nieraz mówiła takim cieniutkim głosikiem: "Przeczytaj mnie!" lub "Ja tu tylko czekam, żebyś mnie przeczytała!"I jak wzięłam ją do ręki, to skończyłam autentycznie w jeden dzień.      Książka wciągnęła mnie na maxa i może nie jest to szczyt literatury, nic bardzo ambitnego, twórczego czy edukacyjnego, ale przeczytanie jej dało mi tyle radości i taką motywację do sięgania po książki nawet w przypadku braku czasu, że teraz aż chce mi się czytać.       Co prawda ja sobie trochę pozwalam w tym momencie na lekkie gloryfikowanie tejże lektury, bo  w sumie czemu nie, ale jest kilka rzeczy, które mogłyby wypaść lepiej. W tej częśc...

"Zostań, jeśli kochasz" i "Wróć, jeśli pamiętasz" - Gayle Forman

<UWAGA mogą być SPOILERY!> Ostatnio zrobiłam sobie mały wypad nad jezioro. Oszacowałam, że przez około 5 dni zdołam przeczytać mniej więcej 3 książki. Co prawda w ostatecznym rozrachunku przez szalejące wszędzie burze i fakt, że pod namiotem nie czułam się najbezpieczniej, wróciłam trochę wcześniej i takim sposobem udało mi się przeczytać tylko jedną z książek, które sobie wybrałam a było to "Wróć, jeśli pamiętasz", czyli kontynuacja przygód Mii i Adama z "Zostań, jeśli kochasz". (Jeśli w którymś momencie pomylę te dwa tytuły to napiszcie mi to w komentarzu, błagam!) W każdym razie dzisiaj chciałabym zająć się bardziej porównaniem obu książek, zahaczając może nawet lekko o film, niż robić osobne recenzje. Zapraszam!  Myślę, że nikt się nie obrazi, jeśli powiem, że pierwsza część tej dwutomowej "serii" podobała mi się dużo bardziej niż druga. A szczerze mówiąc, myślałam że będzie zupełnie odwrotnie! Ale do rzeczy.  Pierwsze, co bardzo d...